Íslenski fjárhundurinn
Saga íslenska fjárhundsins er samofin sögu þjóðarinnar. Allt frá landnámsöld hefur þessi eina, sanna íslenska hundategund staðið vaktina við hlið landsmanna, en hann barst hingað til lands með norrænum landnemum á 9. öld.
Hann var ekki aðeins ómissandi vinnudýr við smölun og búrekstur heldur tryggur félagi sem hjálpaði fólki að lifa af í harðbýlu landi. Það er vegna þessarar djúpstæðu tengingar sem hann ber með réttu titilinn þjóðarhundur Íslendinga - lifandi menningararfur sem minnir okkur á uppruna okkar og þrautseigju.
Þessi vefur er tileinkaður þeim arfi; hér miðlum við fróðleik um sögu og sérkenni tegundarinnar og söfnum saman dýrmætum frásögnum af þjóðarhundinum.
Hann var ekki aðeins ómissandi vinnudýr við smölun og búrekstur heldur tryggur félagi sem hjálpaði fólki að lifa af í harðbýlu landi. Það er vegna þessarar djúpstæðu tengingar sem hann ber með réttu titilinn þjóðarhundur Íslendinga - lifandi menningararfur sem minnir okkur á uppruna okkar og þrautseigju.
Þessi vefur er tileinkaður þeim arfi; hér miðlum við fróðleik um sögu og sérkenni tegundarinnar og söfnum saman dýrmætum frásögnum af þjóðarhundinum.
Blog
Gamli höfðingjar
Þrátt fyrir að stofn íslenska fjárhundsins sé enn fremur lítill er tegundin almennt heilbrigð og mjög langlíf í samanburði við margar aðrar hundategundir. Á dögunum frétti ég af hundi sem varð rúmlega tuttugu ára gamall – það elsta dæmi sem ég hef heyrt um. Hægt er að lesa um hann, Ask, í nýjustu sögu sem hefur bæst við safnið: [Askur–Laxi vom Rensberg.](https://www.fjarhundur.is/is/stories/askur-vom-rensberg) Myndin hér að ofan sýnir Kríu, tekin í febrúar 2024 þegar við framleiddum myndefni fyrir Sögusetrið. Kría fæddist 19. desember 2009 og kvaddi nýlega, þann 23. apríl, sextán ára gömul. Hún var ræktunartík hjá Connie á Breiðanesi og átti tólf afkvæmi. Sú yngsta í hundahópnum mínum, Breiðanes Fönn, er barnabarnið hennar. Kría var alltaf blíð, róleg og með þann sjarma sem eldri hundar bera með sér. Henni er sárt saknað, en hún lifir áfram í minningum þeirra sem hittu þessa hundadrottningu – og í börnum og barnabörnum hennar. Það er forréttindi að fá að eiga hund í mörg ár. Langlífi íslenska fjárhundsins endurspeglar heilbrigðan erfðagrunn tegundarinnar og þá alúð og ábyrgð sem ræktendur hafa sýnt í gegnum tíðina.
Vor í lofti
Það er svo sannarlega vor í lofti þessa dagana og styttist í sumaropnun Sögusetrisins. Frá 1. maí og út september verður opið daglega frá kl. 9–18. Það hefur þó verið ýmislegt í gangi hjá okkur undanfarið. Nokkrir hópar ferðamanna hafa komið í heimsókn, og við fengum Ferðamálastjórann Arnar Má Ólafsson ásamt fleiri starfsmönnum Ferðamálastofu og framkvæmdastjóra Markaðsstofu Norðurlands, Halldór Óla Kjartansson, í heimsókn. Við tókum einnig þátt í verkefninu _Sunnudagar á safni_ hér á Norðurlandi vestra og héldum vel sóttan viðburð, _Torfhúsrölt og þjóðarhundurinn_, í Sæluviku Skagfirðinga. Þá fór fram önnur myndataka fyrir verkefnið um litaafbrigði íslenska fjárhundsins, þar sem Carolin Giese [Linaimages](https://linaimages.com/) tók á ný frábærar myndir af fallegum hundum, en í þetta skipti fyrir framan torfhúsið okkar. Nafnabankinn heldur áfram að vaxa og eru þar nú komin rúmlega 800 nöfn. Einnig hafa bæst við sögur, og ég er farin að skoða hvaða þeirra henta best til upplestrar svo gestir geti hlustað á þær í rólegheitunum á Sögusetrinu. Það er alltaf ánægjulegt þegar starfsemin fer aftur í gang eftir veturinn, en ég er líka mjög þakklát fyrir að hafa góðan tíma yfir vetrarmánuðina til að vinna að öllum þessum frábæru verkefnum um þjóðarhundinn. Ég er meira að segja farin að hugsa um hvaða verkefni tengd þjóðarhundinum gætu ratað á dagskrá næsta vetur. Myndin sem fylgir þessum pósti er af Breiðanes Fönn, þeirri yngstu á bænum, dóttur Sóma sem mun ávallt eiga heiðurinn af því að hafa verið kveikjan að þjóðarhundarverkefninu mínu. Myndin er fallegu Fönn tók Carolin, og mun hún fara inn á litagagnabankann. Sumardagurinn fyrsti er eftir örfáa daga, og ég vil óska lesendum gleðilegs sumars og þakka öllum þeim sem ég hef átt samskipti við fyrir liðinn vetur.
Sögukrókur
Nú er kominn tími til að ýta þriðja verkefni ársins af stað. Ég ætla að setja upp huggulegan stað á Sögusetrinu þannig að fólk geti sest niður, tekið bók úr bókaskápnum og lesið, eða tekið upp heyrnartólin og hlustað á hundasögur. Ég er komin með dálítið safn af sögum hér á síðunni, en mig vantar fleiri sögur sem gaman er að varðveita og gott er að lesa upp. Þess vegna auglýsi ég aftur eftir sögum. Það geta verið sögur sem fólk langar að deila um hunda sína, en ég væri líka mjög þakklát fyrir ábendingar um sögur íslenskra hunda í bókmenntum sem fólk hefur rekist á. Viltu segja sögu hundsins þíns eða veistu um áhugaverðar sögur sem hægt er að fletta upp í bók? Ég tek glöð á móti sögum, myndum og ábendingum! Myndin hér að ofan er af Bak frá Flögu, sem Björn Sigurðsson var svo elskulegur að leyfa mér að nota. Fleiri myndir og stutta sögu um Bak má finna [hér.](https://www.fjarhundur.is/is/stories/bakur-fra-flogu)
Hafa samband
Lýtingsstaðir, 561 Varmahlíð.
+354 893 3817
[email protected]
